Fabryczne customy zwykle budzą we mnie odruch ostrożności. Często dostajemy seryjny motocykl z innym kolorem, kilkoma plakietkami i ceną, która ma wynagrodzić producentowi trud wymyślenia słowa „ekskluzywny”. Indian Signature Series wygląda jednak na projekt przygotowany z większą ambicją. Trzy nowe wersje turystycznych modeli mają ten rodzaj rozmachu, którego nie da się pomylić z naklejonym pakietem stylistycznym. Szkoda tylko, że europejscy fani marki mogą na razie oglądać je głównie na zdjęciach.
Do serii trafiły Challenger Elite, Pursuit Elite oraz Chieftain Elite. Wszystkie bazują na dużych amerykańskich motocyklach do połykania kontynentów, z kuframi, owiewkami i wyposażeniem, które ma uprzyjemnić wielogodzinną jazdę. Indian potraktował je jednak jak płótno dla fabrycznego działu customizacji: pojawiły się wielowarstwowe lakiery, ręcznie wykańczane detale, unikatowe emblematy i numerowane tabliczki. Dla jednych będzie to przerost formy nad treścią. Dla mnie to akurat sensowna odpowiedź na rynek, na którym klasyczny luksus wciąż lubi być ciężki, błyszczący i widoczny z drugiego końca parkingu.
Custom z fabryki, czyli wygoda bez czekania na warsztat
Jest coś przewrotnie praktycznego w motocyklach takich jak Indian Signature Series. Prawdziwy custom jest osobisty, ale zwykle wymaga czasu, zaufanego warsztatu, cierpliwości oraz odporności na kosztorys, który żyje własnym życiem. Tutaj klient odbiera maszynę gotową do jazdy, objętą fabryczną homologacją i serwisem, a równocześnie ma poczucie, że nie kupił identycznego egzemplarza jak sąsiad z grupy motocyklowej.
To wciąż seryjny produkt, tylko świadomie zbudowany na ograniczonej liczbie sztuk. Indian wyprodukuje 350 egzemplarzy Challengera Elite, 250 Pursuitów Elite i 350 Chieftainów Elite. Łącznie daje to 950 motocykli, więc numer na tabliczce nie będzie czystą dekoracją. Zwłaszcza Pursuit Elite, ograniczony do 250 sztuk, ma szansę trafić do klientów, którzy traktują motocykl jednocześnie jako środek transportu, weekendową przyjemność i przedmiot kolekcjonerski.
Mam przy tym wrażenie, że Indian dobrze rozumie własną publiczność. To nie jest marka, która musi przekonywać minimalizmem albo opowiadać o sportowej lekkości. Jej duże tourery są stworzone dla ludzi lubiących maszynę z obecnością. Signature Series bierze tę cechę i podkręca ją do poziomu, na którym motocykl ma własną wizytówkę, zanim kierowca zdejmie kask.
Challenger Elite: technologia ubrana w historię rekordu
Najbardziej nowoczesnym przedstawicielem trójki jest Challenger Elite. Inspiracją dla jego stylistyki został Gene „Alabama Flash” Walker, który w 1920 roku ustanowił na motocyklu Indian rekord prędkości lądowej przekraczający 116 mph, czyli około 187 km/h. Taki historyczny punkt odniesienia łatwo byłoby zamienić w marketingową pocztówkę. Indian dopisał jednak do niej bardzo współczesną mechanikę.
Challenger Elite korzysta z chłodzonego cieczą silnika PowerPlus 112 o pojemności 112 cali sześciennych, czyli około 1834 cm3. Producent deklaruje 126 KM i 180 Nm momentu obrotowego. W motocyklu turystycznym te liczby znaczą przede wszystkim łatwe wyprzedzanie z pasażerem i bagażem oraz mniejszą potrzebę nerwowej pracy skrzynią biegów. To ważniejsze niż samo ściganie się tabelką mocy, choć trudno ukryć, że 126 KM w ogromnym baggerze brzmi też po prostu przyjemnie.
Do tego dochodzi system PowerBand Audio Plus z głośnikami, a więc wyposażenie, które w europejskiej perspektywie może wydawać się lekko egzotyczne. Po kilku godzinach na szerokiej amerykańskiej drodze, gdy kask tłumi część świata, a autostrada długo nie daje żadnego powodu do skrętu, muzyka z dobrze zaprojektowanego systemu przestaje być gadżetem dla parkingu. Nadal nie jestem fanką robienia z motocykla mobilnego koncertu dla całej okolicy, ale w tej klasie audio jest częścią doświadczenia podróży.
Pursuit Elite stawia na luksus, Chieftain Elite na charakter
Pursuit Elite używa tej samej jednostki PowerPlus 112 i również otrzymuje zaawansowane nagłośnienie. Jego rola w gamie jest czytelna: ma być pełnowymiarowym luksusowym turystykiem, dla którego trasa licząca setki kilometrów stanowi normalny plan na weekend, a nie wyprawę wymagającą mobilizacji pół garażu. Rozbudowana ochrona przed wiatrem, kufry i komfort pasażera nie są tutaj dodatkami. Tworzą fundament motocykla, a elitarny lakier oraz indywidualne oznaczenie mają sprawić, by ten fundament nie wyglądał jak flota hotelowa.
Chieftain Elite wybiera inną drogę. Napędza go silnik Thunderstroke, czyli konstrukcja mocniej odwołująca się do tradycyjnego, dużego V-twina. W zestawieniu z PowerPlusem nie chodzi o wygrywanie parametrami. Chodzi o charakter oddawania mocy i o ten specyficzny rytm, którego klienci takich motocykli często szukają bardziej niż kolejnych kilku koni mechanicznych. Technologicznie Challenger i Pursuit są bardziej przekonujące, ale rozumiem, dlaczego Chieftain może okazać się najbardziej emocjonalnym wyborem.
Wszystkie trzy maszyny korzystają z bogatego wykończenia, ręcznie malowanych elementów i mocno dopieszczonych powierzchni. To detal, który w katalogu wygląda jak luksusowa ozdoba, lecz w realnym użytkowaniu wymaga też odrobiny rozsądku. Taki motocykl będzie budził zachwyt na postoju, ale właściciel zapewne szybciej zauważy odprysk od kamienia i będzie mniej skłonny zostawić go na przypadkowym parkingu pod supermarketem. Limitowana edycja daje satysfakcję, lecz odbiera część swobody beztroskiego użytkowania. Tego nie da się zamknąć w broszurze wyposażenia.
Europa zostaje poza trasą
Indian kieruje Signature Series wyłącznie do Stanów Zjednoczonych i Kanady. To decyzja zrozumiała biznesowo, choć frustrująca dla europejskich klientów. Północna Ameryka jest naturalnym domem dla tak dużych baggerów: szerokie drogi, długa tradycja podróżowania V-twinem i rynek, na którym chrom, lakier oraz potężna owiewka nadal są językiem prestiżu. W Europie ten segment jest mniejszy, a skomplikowana homologacja oraz logistyka limitowanej serii mogą nie spinać się równie łatwo.
Mimo to nie skreślałabym europejskiej premiery definitywnie. Indian ma tu klientów, którzy doskonale rozumieją ideę wielkiego amerykańskiego tourera, a limitowane wersje są dokładnie tym produktem, który pomaga marce budować aurę, nie tylko wolumen sprzedaży. Problem w tym, że sprowadzanie pojedynczego egzemplarza z Ameryki Północnej oznaczałoby znacznie więcej niż transport. Dochodzą kwestie zgodności z europejskimi wymogami, podatków, rejestracji, serwisu i ewentualnych różnic w specyfikacji. To przestaje być prostym zakupem dla kogoś, kto po prostu chce mieć ładny motocykl.
Limitowana seria ma sens, jeśli nie kończy się na lakierze
Signature Series pokazuje, że motocyklowy luksus może dziś korzystać z technologii bez tracenia stylu. PowerPlus 112, rozbudowane audio i turystyczne wyposażenie odpowiadają na realne potrzeby użytkownika. Lakier, emblematy i niska produkcja dostarczają emocji, których zwykła tabela techniczna nie zapewni. Właśnie takie połączenie uważam za uczciwe w limitowanej edycji: specjalność powinna być odczuwalna w czasie jazdy, a nie istnieć wyłącznie w folderze reklamowym.
Oczywiście pozostaje pytanie, czy motocykl z taką ilością dopracowanych detali powinien pokonywać tysiące kilometrów w deszczu i kurzu. Moja odpowiedź jest prosta: powinien. Indiany Signature Series powstały na bazie maszyn turystycznych, więc ich miejsce jest na drodze, nawet jeśli po powrocie wymagają dłuższego mycia niż przeciętny commuter. Luksusowy motocykl, który nigdy nie opuszcza garażu, jest trochę jak świetny system audio używany wyłącznie do testowego utworu. Imponuje, ale mija się z własnym przeznaczeniem.
