Są gry, które od pierwszego zwiastuna zdradzają swój plan na życie: chcą być wielkim widowiskiem, usługą na lata albo fabryką sezonowych przepustek. Dodo Duckie wybiera drogę sympatycznie krzywą. Małą kaczkę, porwane przez kosmitów kury, kapibarę handlującą czapkami i dedykowany przycisk do kwakania. Przyznaję, że po kilku latach technologicznego wyścigu na coraz większe mapy, bardziej realistyczne odbicia w kałużach i bohaterów z miną człowieka, który zgubił klucze do samochodu, taka deklaracja brzmi odświeżająco.
Gra studia BornMonkie ma pojawić się na Nintendo Switch 2 oraz pierwszym Nintendo Switchu pod koniec 2026 roku. Będzie platformówką logiczną, w której Dodo rusza do dziwacznego, międzygwiezdnego wymiaru, by odbić swoją kurzą rodzinę. Fabuła wygląda na pretekst, i całe szczęście. Sednem ma być manipulowanie perspektywą: za pomocą magicznej czapki należącej do Capie, kapibary o wyjątkowo spokojnej energii sklepikarza, przełączymy widok z klasycznego 2D do ujęcia trzecioosobowego w 3D.
Zmiana perspektywy jako mechanika, nie ozdobnik
Pomysł na Dodo Duckie jest prosty do opisania, ale może być bardzo wdzięczny w praktyce. W widoku bocznym platforma może wydawać się niedostępna, ściana szczelna, a przepaść zbyt szeroka. Obrót świata do 3D ma odsłaniać przejścia ukryte w głębi, inne ustawienie obiektów albo platformy, których wcześniej zwyczajnie nie było widać. To rodzaj łamigłówki, który premiuje ciekawość zamiast refleksu wyćwiczonego na trzech espresso.
Takie zabawy wymiarami mają w grach długą i zacną historię. Łatwo przypomnieć sobie choćby Fez, gdzie obracanie dwuwymiarowego świata zmieniało jego geometrię, albo epizody z serii Super Mario, w których kamera przestawała być neutralnym obserwatorem. Dodo Duckie idzie jednak w stronę czytelniejszej, bardziej bezpośredniej sztuczki: gracz ma sam zdecydować, kiedy spojrzeć na planszę inaczej. To ważne, bo dobra gra logiczna nie powinna wyłącznie pytać, czy zauważyliśmy rozwiązanie. Powinna dawać satysfakcję z tego, że własnoręcznie zmieniłyśmy warunki zadania.
Właśnie tu widzę największy potencjał tej produkcji. Przełączanie między 2D i 3D potrafi być efektownym numerem na zwiastun, lecz znacznie trudniej zbudować wokół niego całą grę. Twórcy muszą zadbać, by po zmianie ujęcia rozwiązanie było zaskakujące, ale wstecznie logiczne. Jeśli gracz po odkryciu drogi myśli: „oczywiście, była tu od początku”, zagadka działa. Jeśli myśli: „skąd miałam wiedzieć?”, magia kapibary szybko przestaje pomagać.
Kaczka, która ma się poruszać jak kaczka
Dodo nie ograniczy się do dreptania. Będzie szybować nad przepaściami, pływać, unosić się na wodzie, przewracać i improwizować podczas eksploracji. Ten zestaw brzmi lekko chaotycznie, ale w platformówkach właśnie ruch buduje charakter bardziej niż opis świata. Bohater, którym przyjemnie się steruje, potrafi udźwignąć nawet skromniejszą oprawę i fabułę o kosmicznym promieniu porywającym drób.
Mam też słabość do gier, które pozwalają postaci zachować odrobinę nieporadności. Dodo ma się chwiać, zaliczać efektowne upadki i czasem lądować twarzą w ziemi. To drobiazg, choć bardzo świadomy. Wielkie produkcje długo uczyły nas, że cyfrowy bohater powinien poruszać się jak atleta, ninja i model z reklamy sportowych butów naraz. Tymczasem kaczy chód, lekki poślizg czy nieidealne lądowanie mogą przypominać, że sterujemy żywą kreskówkową postacią, a nie kolejnym bezbłędnym awatarem.
Osobny przycisk do kwakania jest z kolei pomysłem tak niewymagającym uzasadnienia, że aż go doceniam. Twórcy zapowiadają, że kwakanie posłuży do straszenia kosmitów. Zapewne będzie też działało jak niewielki zawór bezpieczeństwa dla gracza. W dobrych platformówkach takie pozornie zbędne interakcje są częścią przyjemności: można zatrzymać się na krawędzi, spojrzeć w dal i wydać z siebie kompletnie niepotrzebny dźwięk. Technologia interaktywnej rozrywki bywa najzdrowsza wtedy, gdy pamięta o miejscu na bezinteresowną głupawkę.
Switch 2 i stary Switch: wygodna obietnica, trudne zadanie
Premiera na obu generacjach konsoli Nintendo ma sens biznesowy. Pierwszy Switch pozostaje ogromną bazą odbiorców, a Switch 2 dopiero będzie budował własną bibliotekę produkcji. Dla graczy to wygodne: nikt nie musi kupować nowego sprzętu tylko po to, by sprawdzić losy kaczej ekspedycji ratunkowej. Dla zespołu deweloperskiego oznacza to jednak konieczność projektowania z myślą o słabszej konsoli.
Nie musi to być wada. Dodo Duckie nie sprzedaje przecież wizji fotorealistycznych planet ani miliona obiektów na ekranie. Jej siłą ma być czytelna geometria, zabawne animacje i dobrze poprowadzone zagadki. Taki kierunek często lepiej znosi ograniczenia sprzętu niż gra oparta na widowiskowej technologii. Switch 2 może zaoferować płynniejszy obraz, wyższą rozdzielczość lub bogatsze efekty, ale o odbiorze zadecyduje podstawowa sprawa: czy przełączenie perspektywy jest natychmiastowe i intuicyjne.
Warto też pamiętać, że gry oparte na pracy kamery bywają wymagające dla osób podatnych na chorobę lokomocyjną. Gwałtowny skok z widoku bocznego do przestrzeni 3D może być fantastycznym narzędziem projektowym, ale potrzebuje łagodnych przejść, sensownych opcji kamery i stabilnej wydajności. Liczę, że BornMonkie nie potraktuje tych elementów po macoszemu. Urokliwa grafika nie zwalnia z obowiązku zadbania o komfort użytkownika.
Mała gra w czasach wielkiego zmęczenia
Zapowiedź Dodo Duckie dobrze wpisuje się w rosnącą tęsknotę za grami, które mają jeden wyraźny pomysł i nie rozciągają go na sto godzin. Oczywiście nie znamy jeszcze skali produkcji, długości kampanii ani ceny, więc z ocenami warto poczekać. Ale sama koncepcja podróży przez osobliwe planety, szukania sekretów, zbierania gwiezdnego pyłu i rozwiązywania zagadek przez zmianę punktu widzenia ma w sobie coś przyjemnie konkretnego.
To także dobry przykład na to, że pomysłowość w grach nie wymaga rewolucji sprzętowej. Switch 2 może być mocniejszy od poprzednika, lecz Dodo Duckie zapowiada się interesująco z całkiem innego powodu. Bierze znaną mechanikę patrzenia na świat pod innym kątem, ubiera ją w przyjazną estetykę i dodaje kaczkę, która może kwakać na zawołanie. Czasem dokładnie tyle wystarczy, by odłożyć cynizm na bok.
Jeśli twórcy dopilnują poziomów, rytmu odkrywania i sterowania, pod koniec 2026 roku możemy dostać jedną z tych gier, które nie potrzebują gigantycznej kampanii marketingowej. Wystarczy kilka minut z magiczną czapką, zaskakująco sprytną zagwozdką i przyciskiem QUA CK. A potem człowiek orientuje się, że kolejny raz wraca na tę samą planetę tylko po to, by sprawdzić, co ukrywa się za ścianą widzianą z niewłaściwej strony.
